Raceverslag: Zevenheuvelennacht 2017

Afgelopen zaterdag 18 november liep ik voor het eerst de Zevenheuvelennacht in Nijmegen. Deze nachtversie vindt plaats op de avond voor de Zevenheuvelenloop en is 7 km lang. Hoe is mij deze eerste keer bevallen? Wat liep ik voor tijd? In dit raceverslag geef ik antwoorden op deze vragen.

Nu moet ik vooraf wel zeggen dat mijn voorbereiding voor deze run niet fantastisch was. Sinds de Dam tot Dam by Night (16 september 2017 – 2 maanden terug dus) had ik maar vier keer hardgelopen, waarvan de verste afstand 4 km bedroeg. Daarbij waren drie training daarvan in 1 week tijd en dat hebben mijn schenen geweten: beginnende shin splints – alweer. Om mezelf niet kapot te lopen besloot ik rust te nemen en heb ik anderhalve week voor de Zevenheuvelennacht nog een rustig rondje gelopen. Dit ging prima. Ook had ik in mijn achterhoofd dat ik in september nog gewoon 8 km had gelopen, dus die 7 km moest ook wel lukken.

Nu over dag avond zelf.
Op het moment dat ik de auto instapte tot een paar meter na de start, regende het alleen maar. Ik was helaas ook mijn poncho / vuilniszak vergeten (tip! voor de volgende keer bij regen), dus was al wat nat en afgekoeld voordat we überhaupt van start waren gegaan. Gelukkig werd het nog een paar honderd meter al droog en is er nadien geen spatje regen meer gevallen. Fijn!

Vooraf had ik geprobeerd een beetje in te lezen over het parcours, maar kon niet heel veel raceverslagen vinden met ervaringen. Op de website van de NN Zevenheuvelenloop staat wel een diagram met de hoogteprofielen, maar ik ben zelf nog niet ervaren genoeg om daar heel erg wijs uit te worden. Dus liet ik me maar verrassen.

Het eerste stuk over de Groesbeekseweg was vrij vlak en prima te lopen. De weg was vrij breed, waardoor je nagenoeg geen last had van andere lopers. Het lopen was vrij ontspannend totdat we iets na 2 km afsloegen – de Sophiaweg op – en het meteen duidelijk was dat het klimmen werd. Ik probeerde mijn passen te verkleinen en zo het tempo er in te houden, langzamer lopen zou voor mij alleen maar vermoeiender zijn. Voordat ik het wist waren we ‘boven’ en dacht ik nog bij mezelf: O, is dit het?

Uiteraard was dat het niet. Een paar honderd meter na het 3 km punt, sloegen we rechtsaf – de Louiseweg op. Daar begon pas de echte klim, het begin was goed te doen, maar het werd steeds stijler. Mijn tempo bij 4 km is hier dan ook op zijn dieptepunt en heb ik zelfs overwogen om te gaan lopen. Maar ik wilde eigenlijk deze run helemaal hardlopend uitlopen, dus deed ik dit – na een aantal discussies met mezelf – toch niet.

De Louiseweg is het donkerste stukje van de hele route. Bij 3,5 km liepen we door de bocht en hadden we uitzicht op het prachtig verlichte parcours en de hele stoet met lopers voor ons die zichzelf ook hadden voorzien van lichtjes. Dit gaf weer genoeg energie om door te lopen. Ook was dit stukje voorzien van prachtige muziek, die perfect paste in dit magische stukje van het parcours. Zoals ik het beleefd heb, kwam dit precies op het goede moment. Ik zat er even doorheen, de weg liep nog steeds omhoog en dit gaf toch een boost om door te rennen.

Helaas was dit magische stukje niet oneindig en moesten we na het 4 km punt weer helemaal zelf doen. Ik vond het moeilijk om op dat moment een tempo voor mezelf te bepalen, maar gelukkig belandde ik achter twee meiden die ongeveer hetzelfde tempo hadden. Ik denk dat ze het zelf niet door hebben gehad, maar ze waren de perfecte motivatie voor mij om dit tempo vast te houden. Zo heb ik tot de finish doorgelopen en kwam ik uiteindelijk met 45 minuten en 55 seconden over de finish. Niet mijn beoogde tijd, het liefst had ik deze run gelopen met een pace onder de 6’00”, maar gezien de omstandigheden mag ik niet klagen en ben ik blij dat ik deze ervaring op heb mogen doen.

Wat vond ik nu van de Zevenheuvelennacht? Wel, als ik heel eerlijk ben, vond ik het een deceptie na de Dam tot Dam by Night. Hier stonden veel meer mensen langs het parcours, veel meer muziek en andere gekke dingen die ervoor zorgden dat je genoeg energie had om door te lopen. Nu is het weer in november ook totaal anders dan in september en ligt het ene parcours echt in een stedelijke omgeving en het andere meer in de bossen. Het fijne van dit parcours is dat de laatste 2 km alleen maar naar beneden gaan, dit zorgde er bij mij voor dat mijn pace bij de laatste twee kilometers onder de 6’00” lag. Ook vond ik het stuk tussen de 3,5 km en de 4,0 km echt heel magisch en had ik het absoluut niet willen missen, maar voor mij blijft dit – denk ik – bij een eenmalige ervaring.

Wel vind ik het stiekem heel tof dat op mijn medaille van de 7heuvelennacht, 7 km bedraag in 2017.

Nu ben ik uiteraard wel heel benieuwd hoe het parcours eruit ziet bij licht en de 15 km. Dus wie weet tot volgend jaar bij de Zevenheuvelenloop!

Heb jij ook meegelopen aan de Zevenheuvelennacht? Of de Zevenheuvelenloop? Hoe ging het bij jou? Laat het hieronder weten in de reacties! Ik ben benieuwd.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *